او ساقط مىشود « 1 » ، با ضميمه كردن اين مطلب كه نگه داشتن زن پس از علم به عيب او كاشف و مساوق با رضاست . ( در فرض جهل به عيب حتى قائلين به فوريت هم معتقدند تاخير اشكالى ندارد ) لكن جوابش اين است كه نگه داشتن اعم از رضا است ؛ براى اينكه گاهى زن را نگه مىدارد كه در مورد صلاح بودن فسخ عقد با او همفكرى يا مشاوره نمايد و گاهى با وجود اينكه تصميم به فسخ گرفته ولى تأخير فسخ عقد را صلاح مىبيند ، پس امساك و نگه داشتن زن كاشف از رضاى به عيب نمىشود . 2 - روايت « غياث بن ابراهيم « 2 » عن جعفر عن أبيه عن على عليه السلام : فى رجل تزويج امرأة فوجدها برصاء او جذماء ؟ قال : ان كان لم يدخل بها و لم يبين له ، فان شاء طلق و ان شاء امسك و لا صداق لها و اذا دخل بها فهى امرأته « 3 » » . كه مدلول آن با ملاحظه روايتى ديگر قدرى روشن مىشود و آن روايت عبارت است از روايت ابى عبيدة عن ابى جعفر عليه السلام فى رجل تزوج امرأة من وليها ، فوجد بها عيبا بعد ما دخل بها ، قال : فقال : اذا دلست العقلاء و البرصاء و المجنونة و المفضاة و من كان بها زمانة ظاهرة ، فانها ترد على أهلها من غير طلاق . . . « 4 » وجه استظهار : در روايت غياث درباره مردى كه پس از ازدواج با زنى متوجه

--> ( 1 ) - ر . ك : وسائل الشيعة ، باب 3 از ابواب العيوب و التدليس ، ح 1 و 3 . ( 2 ) - در مباحث سابق در مورد غياث بن ابراهيم مفصلا بحث كرده و ثابت نموديم كه بر خلاف نظر مرحوم آقاى خويى ، امكان اتحاد غياث بن ابراهيم كه شيخ و نجاشى او را از اصحاب امام صادق و امام كاظم عليه السلام دانسته‌اند با غياث بن ابراهيم كه شيخ او را از اصحاب امام باقر عليه السلام و از بتريه ( زيديه سنى ) دانسته وجود دارد و اتفاقا همين روايت مىتواند مؤيد اتحاد باشد چون غياث اين روايت را از امام صادق عليه السلام نقل مىكند و در مورد حضرت تعبير جعفر به كار برده كه از افراد شيعه اين تعبير بعيد است ، اما از يك فرد زيدى سنى اين تعبير بعيد نيست . ( 3 ) - جامع الاحاديث 26 : 235 ، كتاب النكاح ، ابواب العيوب و التدليس ، الباب 1 ، الحديث 13 . ( 4 ) - جامع الاحاديث 26 : 233 ، كتاب النكاح ، ابواب العيوب و التدليس ، الباب 1 ، الحديث 10 .